Antyberek

Jeden ucieka, wszyscy gonią.

Zabawa ruchowa dla kilku osób, także dorosłych z dziećmi, kiedy wszyscy mają się porządnie rozruszać. Powstała na plaży, żeby rozgrzać się po wyjściu z zimnego morza. To zwykły berek z jedną zmianą: role goniącego i uciekających są odwrócone.

Zasady

• Jedna osoba jest antyberkiem i ucieka. Wszyscy pozostali ją gonią.
• Kto dotknie antyberka, sam zostaje antyberkiem i teraz to on ucieka.
• Gra się, dopóki się chce.

Czy to nie nagonka?

Na pierwszy rzut oka odwrócenie wygląda gorzej niż oryginał: wszyscy na jednego, osaczony uciekający. Gdyby ta rola była stała, rzeczywiście byłoby to nieprzyjemne. Ale antyberkiem zostaje się, łapiąc antyberka. Bycie gonionym jest więc nagrodą za własny ruch, a nie karą, i trwa krótko. Nikt też nie wybiera, kogo gonić: goni się zawsze tego, kto akurat ucieka.

Dlaczego działa

W zwykłym berku najbardziej obciążeni są najsłabsi. Najwolniejszego najłatwiej złapać, a jako berek on sam nie może nikogo dogonić. Zostaje więc berkiem długo, męczy się coraz bardziej i coraz trudniej mu się z tej roli wydostać.

W antyberku jest odwrotnie. Rolę antyberka częściej zdobywają szybsi, ale to rola najbardziej wymagająca: jedna osoba biegnie przed wszystkimi. Nawet najmocniejszy w końcu się zmęczy i naturalnie oddaje pole innym. Gra wyrównuje szanse sama, bez forów i bez dodatkowych reguł.

Kto potrzebuje odpoczynku, może spokojnie na chwilę odpuścić. Goniących jest kilku, więc gra toczy się dalej bez niego. W zwykłym berku tak się nie da: uciekający, który stanie, zostaje złapany, a berek, który stanie, zatrzymuje całą zabawę. Dorośli mogą przy tym dozować wysiłek tak, żeby dzieci miały swoje szanse, i nie widać, że ktoś daje fory.

Zwykły berek wygląda niewinnie, a obciąża najsłabszych. Antyberek wygląda groźnie, a obciążenie rozkłada się w nim samo.

Z praktyki

W chwili złapania nowy antyberek stoi w środku goniących, więc mogłoby się wydawać, że zaraz zostanie złapany z powrotem. W praktyce nie było z tym kłopotu. Poprzedni antyberek zwykle nie miał sił, żeby od razu się rewanżować, i korzystał z chwili ulgi, a pozostali przez moment zbierali się, zanim ruszyli za nowym celem. Reguła „bez rewanżu” okazała się niepotrzebna.

Większa grupa

Gra sprawdziła się w kilka osób. W większej grupie nie miałem okazji jej wypróbować i podejrzewam, że działałaby gorzej: przy tak dużej przewadze goniących sensowne uciekanie może być niewykonalne. Najprościej podzielić się wtedy na kilka osobnych gier.