Papier w kratkę

Siatka mierzona polem komórki.

Siatki kwadratowe, prostokątne, trójkątne, sześciokątne, kagome i biegunowe, rysowane pod papier, na którym drukujesz. Wielkość komórki podaje się jako jej pole, więc kwadraty po 50 mm² i sześciokąty po 50 mm² dzielą kartkę na komórki tej samej wielkości: zmiana siatki nie zmienia skali.

Co kilka komórek łączy się w duże pole obwiedzione ciemniejszą linią — do liczenia i mierzenia bez linijki — a siatka wypełnia kartkę całymi dużymi polami. Linie mają jeden z czterech odcieni albo własny kolor. Kartka rysuje się w Twojej przeglądarce; link zapamiętuje ustawienia, więc otwiera tę samą kartkę ponownie.

Siatki

Siatka	Komórka	Duże pole
Kwadratowa	kwadrat	k × k kwadratów
Prostokątna	prostokąt o bokach 1 : √2, jak kartka A	k × k prostokątów
Trójkątna	trójkąt równoboczny	trójkąt o boku k, złożony z k² komórek
Sześciokątna	sześciokąt foremny	sześciokąt o k² razy większym polu, ze środkiem w środku małego
Kagome	sześciokąt foremny, w każdym rogu trójkąt o szóstej części jego pola	co k-ta linia (k nieparzyste, do 9): ten sam wzór k razy większy
Biegunowa	wycinek pierścienia, wszędzie o tym samym polu	wycinek pierścienia z k × k komórek, bliski kwadratu; w środku całe pole
Biegunowa, ½, ⅓ lub ¼ koła	to samo, na części koła	to samo

We wszystkich siatkach poza kagome k wynosi od 1 do 10. Osobnego kierunku siatki nie ma: obraca się ją razem z kartką, więc kartka pozioma z wysokimi prostokątami to kartka pionowa z szerokimi. Duże trójkąty trzymające się reszty jednym bokiem sterczałyby jak ostre zęby, więc siatka trójkątna i kagome ich nie rysują — na brzegu zostają tępe narożniki.

Sześciokątów nie da się złożyć z sześciokątów, więc obrys dużego sześciokąta przecina małe komórki: pokazuje skalę, a nie grupę całych komórek.

Kagome to siatka trójkątna, w której jedną z trzech rodzin linii przesunięto o pół odstępu: żadne trzy linie już się nie spotykają, więc każde skrzyżowanie rozchyla się w mały trójkąt, a między trójkątami powstają sześciokąty. Wszystkie linie biegną na przestrzał — przydaje się w ornamentach i gwiazdach, plecionkach i haftach oraz na planszach, gdzie sześciokąty są polami, a trójkąty skrzyżowaniami. Pole dotyczy sześciokąta, tak samo jak w siatce sześciokątnej. Na kartce są całe duże pola — duże sześciokąty i duże trójkąty obok nich — więc brzeg ma załamania ich obrysu.

Siatka biegunowa jest eksperymentalna: jej rysunek i linki do niej mogą się jeszcze zmienić. W środku ma jedno pole, niepodzielone, a wokół niego pierścienie dużych pól. Każde duże pole ma tyle miejsca co pole w środku, a każdy pierścień dostaje ich tyle, żeby były jak najbliższe kwadratom — 6, 12, 20, 25, 32, 40… wokół koła, przy każdej wielkości; wielkość decyduje tylko o tym, ile pierścieni się zmieści. Liczby pochodzą z Human Scale Numbers zaokrąglonych do całości (2, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 12, 16, 20, 25, 32…), a ich kroki o mniej więcej ćwierć trzymają każdy pierścień blisko kwadratu. Duże pole mieści k × k małych, a pierścienie w jego wnętrzu dzielą je na równe pola, więc każda mała komórka ma wybrane pole. Za ostatnim pełnym pierścieniem rysują się jeszcze duże pola, które mieszczą się na kartce.

Siatkę biegunową można też narysować na połowie, jednej trzeciej albo ćwiartce koła — połowę i jedną trzecią prostym bokiem wzdłuż dłuższej krawędzi kartki, ćwiartkę w rogu. Pole w środku jest wtedy taką samą częścią środka koła, więc część zaczyna się jak wycinek całego koła. Taka część pasuje do diagramów, które rozszerzają się od jednego punktu, jak wachlarz przodków, a pojedynczą kartkę da się zwinąć w stożek.

Pole wybiera się z Human Scale Numbers — 1; 1,25; 1,6; 2; 2,5; 3,2; 4; 5; 6,4; 8; 10… — od 1 mm² (papier milimetrowy) do 10 cm². Co trzeci krok pole się podwaja, co dziesiąty rośnie dziesięciokrotnie: 25 mm² to zwykła kratka 5 mm, 1 cm² — kratka 1 cm. Nazwa u dołu kartki, np. square_grid_24x36x50mm2, podaje rodzaj siatki, liczbę dużych pól, liczbę komórek w każdym z nich i pole jednej komórki.